Επαναστάτης, θρύλος και οραματιστής είναι όλες οι λέξεις που έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν τον Didier Dagueneau με τα χρόνια. Προέρχεται από οικογένεια οινοποιών, αλλά ξεκίνησε την καριέρα του ως οδηγός αγώνων με μοτοσικλέτα, όμως μια σειρά από ατυχήματα τον ανάγκασαν να επανεκτιμήσει την επιλογή του και τον οδήγησαν να ιδρύσει το δικό του κτήμα στην καρδιά του Pouilly-Fumé το 1982.
Η βιοδυναμική του προσέγγιση στην οινοποίηση έφερε επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο οι γείτονές του έφτιαχναν κρασί. Αφού επέκρινε τις πρακτικές των γύρω οινοποιείων, ο Didier άρχισε να επικεντρώνεται στην παραγωγή της μέγιστης δυνατής ποιότητας στα κρασιά του. Μείωσε τις αποδόσεις του, καλλιεργώντας τη γη του με άλογα, και άρχισε να χρησιμοποιεί δρύινα βαρέλια σε σχήμα πούρου για να μεγιστοποιήσει την επαφή με τις οινολάσπες.
Ο Didier βρήκε τραγικό θάνατο το 2008 σε αεροπορικό δυστύχημα. Ο Louis-Benjamin, ο οποίος εργαζόταν στο πλευρό του πατέρα του στους αμπελώνες και στο κελάρι, αναγκάστηκε να παρέμβει και να αναλάβει τη διαχείριση του κτήματος μαζί με την αδελφή του Charlotte. Αφού είδε τα αξιοσημείωτα αποτελέσματα των εσοδειών 2008 και 2009, ήταν σαφές ότι το οινοποιείο βρισκόταν σε καλά χέρια. Με την πάροδο των ετών, ο Louis-Benjamin εδραίωσε περαιτέρω τη θέση του κτήματος στην υψηλότερη βαθμίδα του κόσμου του κρασιού.
Το κρασί προέρχεται από ένα ενιαίο αγροτεμάχιο που βρίσκεται στο μέσο της πλαγιάς στη νοτιοδυτική πλευρά του Saint Andelain και του μοναδικού που διαθέτει έδαφος με την τέλεια ισορροπία μεταξύ αργίλου και πυριτόλιθου. Ιστορικά, αυτός ο αμπελώνας ήταν γνωστός ως Buisson Menard, αλλά πριν από μερικά χρόνια, ένας διάσημος Γάλλος οινοκριτικός έκανε το λάθος να τον ονομάσει λανθασμένα Buisson Renard. Ο Didier προσβλήθηκε και έτσι μετονόμασε το κρασί τον επόμενο χρόνο. Ανάλογα με την εσοδεία χρησιμοποιείται ένας συνδυασμός μεγεθών, σχημάτων και ποσοστών καινούργιων και μεταχειρισμένων βαρελιών. Η τρέχουσα πρακτική είναι να διατηρούνται τα κρασιά σε δρύινα βαρέλια για τον πρώτο χρόνο, και στη συνέχεια να μεταφέρονται σε δεξαμενές και να διατηρούνται για 5 έως 7 μήνες πριν από την εμφιάλωση.